Wymagania w zakresie licencji pilota dla operacji na statkach powietrznych zarejestrowanych w USA (N-REG) na terenie Unii Europejskiej po zmianach przepisów prawa UE. Parę uwag dla latajacych na znakach brytyjskich (G-REG).

1.   –  Prostszych i tańszych procedur obsługi technicznej i
   utrzymania zdatności. W wielu przypadkach do tego co w Europie wykonuje  organizacja obsługowa,  w USA
   wystarczy mechanik, co zmniejsza koszty użytkowania..
2. Chęci zmniejszenia kosztów przerejestrowywania samolotu, w tym
   coraz to droższego tzw. eksportowego świadectwa zdatności, które jest niezbędne do zarejestrowania w innym kraju..
3.  Większej swobody modyfikacji samolotów przez tzw.
   uzupełniające świadectwa typu (tzw. STC).
4.       Chęci utrzymania spójnej i  zrozumiałej międzynarodowo dokumentacji
   technicznej.

 

Do latania na samolotach zarejestrowanych w USA nie
zawsze potrzebna jest licencja amerykańska.

1. BASA – czyli konwersja (EASA-FAA), o której już pisałem.

2. Zdanie egzaminu na licencji FAA od nowa, bo jest to relatywnie proste, a nasze doświadczenie zostanie uznane.

3. Najpopularniejszą formą jest uznanie naszej licencji i wystąpienie o tzw. licencję „piggy back” (61.75). Uznanie takie nie jest ograniczone czasowo i nie potrzebne są żadne badania czy egzaminy. Pamiętać należy, że nie jest niezależna licencja i ważna ona jest ona z naszą licencją EASAowską i z jej ograniczeniami. Temat jest dość skomplikowany i jak możecie to lepiej starajcie się o niezależnie wydaną licencję FAA, bez tego ograniczenia.

Do latania w Europie na statkach powietrznych zarejestrowanych
w USA licencja FAA może jednak nie wystarczyć!

Od dnia 20 czerwca 2022 r. definitywnie każdy pilot będący rezydentem UE
musi posiadać licencję EASA Part FCL na loty dowolnym statkiem powietrznym
innym niż określone w załączniku I do Nowego Rozporządzenia Bazowego (Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)  2018/1139) np. wiatrakowce, byłe wojskowe, własnej
konstrukcji,  niektóre historyczne statki
powietrzne i tzw. mikroloty. Z datą zakończyła się możliwość odstępstw dla
Państw Członkowskich od Art. 2(1)(b) (ii) tego Rozporządzenia, które zakłada,
że wymogi europejskie od strony licencjonowania, mają zastosowanie w stosunku
do statków powietrznych „zarejestrowanych w państwie trzecim i eksploatowanych
przez operatora statku powietrznego mającego siedzibę, miejsce zamieszkania lub
główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium, do którego mają
zastosowanie Traktaty”.

W efekcie do latania na statkach powietrznych np. zarejestrowanych
w USA czy Wielkiej Brytanii będziemy 
musieli mieć licencję nadaną w oparciu o przepisy PART-FCL.  

Przy okazji
Wielkiej Brytanii należy pamiętać, że od czasu Brexitu EASOwski LAPL nie działa w tym kraju
i  odwrotnie.

Pilot musi również spełniać, w stosownych przypadkach,
wymogi licencyjne, państwa rejestracji statku powietrznego, w którym będzie
wykonywany lot.

Istnieje wiele metod, które mogą być dostępne dla
posiadacza licencji kraju trzeciego w celu uzyskania licencji EASA Part FCL.

1.    Uznanie, ale zasadniczo jest ono ważne 1 rok.

2.    BASA, czyli konwersja (FAA-EASA) o której już pisałem lub konwersja z  ICAO..

Termin wprowadzenia wymogu licencji EASA dla m,in. samolotów N-REG ma związek z podpisaniem umowy BASA TIP-L znacznie ułatwiającej konwersję z licencji FAA.Takiej umowy nie ma i nie zapowiada się w najbliższym czasie z Wielką Brytanią. Tak czy inaczej unijnym nadzorom krajowym wpadnie do kiesy parę EUR od rezydujących tam pilotów z obcą licencją.😏

Podsumowując: dla osób
zamieszkałych w Unii Europejskiej do latania na tzw. blachach amerykańskich poza
terenem kraju wydania licencji potrzebne są dwie licencje:  FAA i EASA.

 Pamiętajmy, że oprócz ULC istnieją jeszcze instytucje ubezpieczeniowe.

 Nie zapomnij również, zerknąć od czasu do czasu na konto na facebook.com/avialawpl 😏